استنشاق دود چگونه بر سگ شما تأثیر می گذارد؟

اگر سگ شما استنشاق می کند چه کاری باید انجام دهید

تعریف استنشاق دود

آسیب‌های ناشی از استنشاق دود در سگ شما می‌تواند با قرار گرفتن در معرض دود به مقدار زیاد یا کم رخ دهد. آتش‌سوزی‌ها مواد مضر مختلفی تولید می‌کنند که هر کدام می‌توانند بر مجاری هوایی، ریه‌ها و سلامت کلی حیوان خانگی تأثیر بگذارند.

عواملی که در استنشاق دود نقش دارند عبارتند از:

  • مونوکسید کربن.مونوکسید کربن گازی بی‌رنگ و بی‌بو است که در آتش‌سوزی تولید می‌شود. وقتی مونوکسید کربن استنشاق می‌شود و وارد جریان خون می‌شود، در توانایی بدن در رساندن اکسیژن به اندام‌ها و بافت‌ها اختلال ایجاد می‌کند.
  • سیانید هیدروژن. این ماده هنگام سوختن پلاستیک و سایر مواد مصنوعی آزاد می‌شود. مانند مونوکسید کربن، سیانید هیدروژن در استفاده بدن از اکسیژن اختلال ایجاد می‌کند.
  • محرک های شیمیایی. دود حاوی تعدادی مواد محرک شیمیایی است. این مواد محرک می‌توانند باعث التهاب و انقباض راه‌های هوایی و همچنین سایر آسیب‌های ریوی شوند. مواد محرک موجود در دود بسته به موادی که سوزانده می‌شوند، ممکن است متفاوت باشند.
  • آسیب حرارتی گرمای موجود در دود می تواند منجر به سوختگی در مجاری تنفسی و ریه ها شود و تورم و التهاب شدیدی ایجاد کند.

علائم استنشاق دود چیست؟

علائم استنشاق دود بسته به میزان استنشاق دود ، مدت زمان باقی ماندن سگ در شرایط دودی ، مواد شیمیایی موجود در دود و غیره متفاوت است. یک حیوان خانگی که برای مدت کوتاهی در معرض مقدار کمی دود باشد ، علائم بالینی متفاوتی نسبت به سگی که برای مدت طولانی در یک اتاق کاملاً دودزا محبوس شده است.

"شایع ترین علائم استنشاق دود ، علائم تنفسی است."

گرما و مواد محرک موجود در دود همچنین می‌توانند آسیب قابل توجهی به چشم‌ها وارد کنند. سگ‌ها ممکن است به دلیل درد، چشمان خود را تنگ کنند، پلک سوم ممکن است روی چشم باقی بماند و همچنین ممکن است متوجه التهاب و قرمزی چشم‌ها (ورم ملتحمه) شوید.

سوختگی ممکن است در اطراف صورت و پوزه دیده شود. این سوختگی ها ممکن است تاول بزنند ، یا ممکن است به صورت نواحی قرمز شده و ملتهب ظاهر شوند. اگر سوراخ های بینی سوخته باشند ، ممکن است متوجه ترشحات بینی یا تاول های قابل مشاهده در سوراخ های بینی شوید.

اگر مغز به دلیل استنشاق دود از اکسیژن محروم شود، حیوانات خانگی ممکن است علائم عصبی نشان دهند. علائم عصبی در استنشاق مونوکسید کربن رایج است. علائم شامل ضعف، آتاکسی (اختلال در هماهنگی یا راه رفتن مانند حالت مستی)، تشنج و/یا کما است. سگ‌ها ممکن است بیش از حد آب دهانشان جاری شود یا استفراغ کنند. سگ‌هایی که مونوکسید کربن استنشاق می‌کنند، همچنین تمایل به تغییر رنگ لثه به قرمز گیلاسی دارند.

دود Wildfire چگونه بر سگ ها تأثیر می گذارد؟

دامپزشک من چه آزمایشاتی را روی حیوان خانگی من انجام می دهد؟

دامپزشک شما احتمالاً با پالس اکسیمتری، آزمایش خون و رادیوگرافی (اشعه ایکس) قفسه سینه شروع خواهد کرد.

پالس اکسیمتر دستگاهی است که برای ارزیابی اکسیژن خون سگ شما استفاده می‌شود. این دستگاه به تعیین میزان کارایی ریه‌های سگ شما و میزان مؤثر بودن اکسیژن‌رسانی سگ به اندام‌ها و بافت‌هایش کمک می‌کند. با این حال، در موارد مواجهه با مونوکسید کربن، پالس اکسیمتر ممکن است بی‌اثر باشد.

ناهنجاری‌های آزمایش خون می‌تواند به دامپزشک شما در تعیین شدت آسیب‌های ریوی حیوان خانگی‌تان کمک کند. یافته‌های آزمایش خون می‌تواند به تصمیمات درمانی برای حیوان خانگی شما کمک کند، ضمن اینکه اطلاعاتی را برای پیش‌بینی بهتر پیش‌آگهی حیوان خانگی شما ارائه می‌دهد.

رادیوگرافی (اشعه ایکس) به دامپزشک شما اجازه می‌دهد تا میزان آسیب ریوی رخ داده را تعیین کند. در بیشتر موارد، این تغییرات بلافاصله قابل مشاهده هستند. با این حال، در بسیاری از موارد، این تغییرات طی ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از آسیب اولیه به پیشرفت خود ادامه می‌دهند. رادیوگرافی‌ها اغلب در طول ۷۲ ساعت اول درمان چندین بار تکرار می‌شوند و راهی را برای دامپزشک شما فراهم می‌کنند تا آسیب ریوی حیوان خانگی شما را تحت نظر داشته باشد و در صورت نیاز درمان را تنظیم کند.

همچنین ممکن است الکتروکاردیوگرام ( ECG ) برای ارزیابی ضربان و ریتم قلب حیوان خانگی شما انجام شود. کمبود اکسیژن می‌تواند منجر به آسیب قلبی شود که ممکن است با استفاده از ECG تشخیص داده شود.

گرمای ناشی از استنشاق دود و آتش اغلب منجر به زخم شدن چشم‌ها می‌شود. بنابراین، دامپزشک شما ممکن است برای ارزیابی چشم‌های سگ شما و رد آسیب‌هایی مانند زخم قرنیه، رنگ‌آمیزی قرنیه یا سایر آزمایش‌های چشم‌پزشکی را انجام دهد.

استنشاق دود چگونه درمان می شود؟

درمان استنشاق دود به شدت علائم سگ شما بستگی دارد. در بیشتر موارد، آسیب‌های ناشی از استنشاق دود طی ۴۸ تا ۷۲ ساعت پیشرفت می‌کنند؛ بنابراین، می‌توانید انتظار داشته باشید که سگ شما احتمالاً حداقل به مدت ۷۲ ساعت در بیمارستان بستری و تحت نظر باشد.

"درمان استنشاق دود به شدت علائم سگ شما بستگی دارد."

در مراحل اولیه، اکثر موارد استنشاق دود با اکسیژن درمانی درمان می‌شوند. اکسیژن، مونوکسید کربن را از جریان خون پاک می‌کند و انتقال اکسیژن به بافت‌های بدن را بهبود می‌بخشد. سگ شما ممکن است در قفس اکسیژن قرار داده شود، جایی که اکسیژن غلیظ می‌تواند به روشی بدون استرس تحویل داده شود. اگر دامپزشک شما قفس اکسیژن نداشته باشد، ممکن است اکسیژن را از طریق ماسک صورت یا اکسیژن «جریانی» (نگه داشتن یک لوله اکسیژن در نزدیکی صورت سگ شما) تجویز کند. اگر سگ شما تورم شدید راه هوایی فوقانی دارد که مانع تنفس می‌شود، دامپزشک شما ممکن است نیاز به قرار دادن لوله تراکئوتومی (لوله تنفسی که از طریق نای وارد می‌شود) برای تجویز اکسیژن داشته باشد.

دامپزشک شما احتمالاً یک کاتتر داخل وریدی (IV) نیز در سگ شما قرار می‌دهد. این کاتتر امکان تزریق مایعات داخل وریدی را فراهم می‌کند تا ریه‌ها مرطوب بمانند و خطر عوارض کاهش یابد. علاوه بر این، سگ شما ممکن است در چند روز اول پس از استنشاق دود، تمایلی به نوشیدن آب نداشته باشد یا قادر به نوشیدن آن نباشد، بنابراین می‌توان از مایعات داخل وریدی برای جلوگیری از کم‌آبی بدن استفاده کرد.

استنشاق دود اغلب منجر به سوختگی‌های دردناک می‌شود، بنابراین دامپزشک شما داروهای مسکن نیز به سگ شما تجویز می‌کند. به سگ‌های مبتلا معمولاً داروهای مسکن تزریقی داده می‌شود تا احساس راحتی داشته باشند. در صورت وجود سوختگی در دهان، می‌توان از دهانشویه‌های بی‌حس‌کننده دهان نیز استفاده کرد.

استنشاق دود اغلب منجر به سوختگی‌های دردناک می‌شود، بنابراین دامپزشک شما داروهای مسکن نیز به سگ شما تجویز خواهد کرد.

در صورت نیاز، ممکن است سگ شما برای باز نگه داشتن مجاری هوایی خود، برونکودیلاتور نیز دریافت کند. در برخی موارد، ممکن است برای درمان عفونت‌های ثانویه که پس از آسیب ریه رخ می‌دهند، به آنتی‌بیوتیک نیاز باشد.

در برخی موارد ، سگ ها ممکن است به مراقبت های حمایتی اضافی مانند نبولزدایی و کوپاژ احتیاج داشته باشند. از این روش ها می توان برای رساندن مستقیم دارو به ریه ها و از بین بردن ترشحات ریه استفاده کرد.

پیش آگهی با استنشاق دود چیست؟

بیشتر سگ‌هایی که دچار استنشاق دود می‌شوند، پیش‌آگهی خوبی دارند. طبق مطالعات متعدد، میزان بقای تخمینی برای حیواناتی که دچار سوختگی پوست نشده‌اند تقریباً ۹۰٪ است.

سگ‌هایی که علائم عصبی، سوختگی‌های گسترده پوستی یا وضعیت بدتری در روز دوم بستری شدن دارند، معمولاً پیامدهای بدتری را تجربه می‌کنند. پیش‌آگهی برای این بیماران محتاطانه است.