سگ ، گربه ، اسب و تأثیر آلودگی هوا

آلودگی هوا و حیوانات خانگی: سگ‌ها، گربه‌ها و اسب‌ها

 

انقلاب Neolithic که از حدود 12,000 سال پیش در ترکیه و سایر مناطق هلال بارور شروع شد ، باعث شد انسان سبک زندگی بی تحرکی را اتخاذ کند ، که به نوبه خود سرعت بخشیدن به روند اهلی کردن حیوانات را افزایش داد. سگ قبل از این انقلاب اهلی شده بود و به عنوان یك شكار به انسان خدمت كرده بود. در حین شکار ، انسان احتمالاً فهمیده است كه می توان تعدادی از گونه های شكار شده را به راحتی كج كرد ، بنابراین متعاقباً گونه های دیگر مانند مرغ ، اردك ، غاز ، گوسفند ، بز ، گاو ، خوك و شتر اهلی شدند. . این امر دلالت بر زندگی این حیوانات در نزدیکی اربابانشان دارد که بسیاری از آنها در غرفه ها و یا مرجان ها قرار دارند. در انواع مزرعه باستان ، انسان و حیوانات به ویژه در زمستان ، فضای هوای یکسانی را به اشتراک می گذارند. از طرف دیگر ، در بعضی از مناطق حیوانات گله ای که توسط چوپانها هدایت می شوند هنوز مجاز بودند در آزادی نسبی در مزارع قرار بگیرند ، اما برخی از آنها فقط برای بخشی از سال.

جالب توجه است که اسب توسط مردمان یکجانشین خاورمیانه یا مردمان اطراف دریای مدیترانه اهلی نشده، بلکه توسط مردمان کوچ‌نشین استپ‌های اوراسیا اهلی شده است. کاوش‌های اخیر در قزاقستان نشان داده است که اسب‌ها ۵۵۰۰ سال پیش توسط مردم بوتای سوارکاری می‌شدند ( Outram et al., 2009 ). حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد، اسب سپس وارد خاور نزدیک، میانه و دور، عمدتاً به عنوان یک حیوان جنگی، شد. در آن روزها، اسب از قبل یک حیوان گران‌قیمت بود که باید به خوبی از آن مراقبت می‌شد و بنابراین در اصطبل‌ها نگهداری می‌شد. برخی از این اصطبل‌ها واقعاً بزرگ بودند، مانند اصطبلی که فرعون رامسس دوم ۳۳۰۰ سال پیش برای ۴۶۰ اسب در پیرامس ساخته بود. طبق گفته گزنفون، اسب‌ها همیشه باید در اصطبل نگهداری می‌شدند. با دانش فعلی، این کار از نظر دامپزشکی واقعاً هوشمندانه نبود.

در مقایسه با اسب‌ها، گربه و سگ فضای داخلی بسیار بیشتری را با انسان به اشتراک می‌گذارند، که به موجب آن این گونه‌ها بیشتر در معرض حوادث مضر مانند انسان قرار می‌گیرند. خوک، طیور و به میزان کمتری گاو در معرض آلودگی هوای طبیعی، مصنوعی و خودساخته قرار دارند. علاوه بر این، آنها ممکن است بخشی از روز محیط خود را با مراقبان خود به اشتراک بگذارند. بنابراین، مطالعه بیماری‌های حیواناتی که در نزدیکی انسان‌ها زندگی می‌کنند یا حتی در همان اتاق‌ها زندگی می‌کنند، می‌تواند سرنخ‌هایی برای درک بهتر عوامل خطر برای سلامت انسان و پاتوفیزیولوژی ناشی از کیفیت پایین هوا ارائه دهد.

جنبه های عمومی آلودگی هوا بر روی حیوانات

باید در نظر داشت که در تاریخ زمین، ترکیب جو همیشه در هر لحظه ایده‌آل نبوده است، با این حال حیات به شکلی که امروزه می‌شناسیم تکامل یافته است. چندین فاجعه زیست‌محیطی عظیم در طول توسعه زمین رخ داده و اشکال بی‌شماری از حیات از بین رفته‌اند. از معدود گونه‌هایی که زنده مانده‌اند، گونه‌های جدیدی تکامل یافته‌اند. حدود 10 میلیون سال پس از انقراض بزرگ کرتاسه-ترشیاری، دوران دایناسورها ناگهان به پایان رسید، پستانداران متعاقباً وارد صحنه شدند و چنان موفق شدند که بر اشکال حیات ائوسن، که حدود 55 تا 40 میلیون سال پیش است، تسلط یافتند. از دیدگاه دامپزشکی، در توسعه پستانداران مدرن، یک محصول جانبی به نام انسان نیز ایجاد شد. این گونه در مدت زمان نسبتاً کوتاهی موفق شد با محصولات جانبی آن فعالیت‌هایی که با حسن تعبیر توسعه فرهنگی نامیده می‌شوند، محیط زیست را مختل کند.

افزایش جمعیت جهانی بود که باعث شیوه‌های فشرده تولید دام شد. تجارت متقابل تولید عظیم گوشت، تخم‌مرغ و شیر منجر به تولید، انباشت و دفع مقادیر زیادی زباله در سراسر جهان شد. انتشار عوامل بیماری‌زای میکروبی، اندوتوکسین‌ها، بوها و ذرات گرد و غبار در هوا، پیامدهای اجتناب‌ناپذیر تولید و جابجایی مواد زائد زنجیره تولید مواد غذایی است که از حیوانات سرچشمه می‌گیرند. در کنار اثرات آلودگی هوای محیط بیرون، حیواناتی که در تأسیسات عظیم نگهداری می‌شوند، در معرض آلودگی هوای داخلی ساخته دست خود قرار می‌گیرند و اغلب به دلیل آن بیمار می‌شوند.

تأثیر آلودگی هوا بر گربه ها و سگ ها

اثرات کیفیت پایین هوا بر حیوانات اهلی را می‌توان عمدتاً به آسیب‌های سلامتی ناشی از محیط داخلی و آلودگی هوای خارج از منزل تقسیم کرد. آلاینده‌ها ممکن است از طریق استنشاق یا بلع وارد سیستم شوند. در آلودگی هوا، عمدتاً استنشاق باعث ایجاد مشکلات سلامتی می‌شود، اما گاهی اوقات رسوب ذرات ناشی از اگزوز صنعتی در مراتع ممکن است مستقیماً بر سلامت تأثیر بگذارد. در نهایت، این امر ممکن است منجر به باقی‌مانده‌های سمی در گوشت، شیر یا تخم‌مرغ شود، بدون اینکه حیواناتی که این محصولات را تولید می‌کنند، علائم بالینی واضحی از خود نشان دهند. مشکلات مربوط به سطح بالای دیوکسین در شیر گاوهای شیری یا آرتروز ناشی از روی در کره‌های در حال رشد، نمونه‌هایی از آلودگی علف‌های مرتعی توسط رسوبات دود ناشی از فعالیت‌های صنعتی مجاور هستند.

سگ، گربه و اسب در معرض همان خطرات سلامتی ناشی از آلودگی هوا هستند که صاحبانشان با آن مواجه هستند. رینروا و همکاران (۲۰۰۹ ) جنبه‌های مقایسه‌ای آسم گربه‌سانان را بررسی کردند و شواهدی ارائه دادند که نشان می‌دهد شباهت‌های مهمی بین پاسخ انسان و گربه به آلرژن‌های استنشاقی وجود دارد. با این حال، نقش آلرژن‌های محیطی تنها در چند مطالعه نشان داده شده است، اما شواهد نشان می‌دهد که برخی از آلرژن‌های محیطی می‌توانند باعث بیماری در گربه‌ها و انسان‌ها شوند. رانیوند و اتو (۲۰۰۸ ) در مطالعه اپیدمیولوژی خود نشان دادند که شیوع آسم در ۲۰ سال گذشته در گربه‌های یک شهر بزرگ افزایش یافته است. به نظر می‌رسد این اتفاق در انسان نیز رخ داده است.

حیوانات ممکن است به طور غیرارادی به عنوان نگهبانانی برای تشخیص اثرات مضر بالقوه آلودگی هوای داخل ساختمان بر ارگانیسم عمل کنند. از منظر آسیب شناسی تطبیقی، بیماری‌های حیوانات اهلی مرتبط با عوامل محیطی نامطلوب ممکن است سرنخ‌هایی از پاتوفیزیولوژی اختلالات سلامتی انسان ناشی از آلودگی هوا ارائه دهند.

تأثیر آلودگی هوا بر حیوانات

حیوانات تولیدی

خوک‌ها، طیور، گاو، بز و به میزان بسیار کمتری گوسفندان برای بخش متغیری از زندگی خود، اغلب برای تمام عمرشان، در مراکز سرپوشیده نگهداری می‌شوند. برای گاوهای شیری، بزها و گوسفندان، این مراکز کاملاً باز هستند و کیفیت هوا تا حدی با کیفیت هوای بیرون قابل مقایسه است. کیفیت این هوا هنوز بسیار بهتر از مراکز بسته برای خوک و طیور است ( واتس و همکاران، ۱۹۹۸ ). این ساختمان‌ها نسبتاً بسته هستند و تهویه طبیعی یا مکانیکی از طریق ورودی‌ها و خروجی‌های کوچک هوا انجام می‌شود. دمای داخل سالن تنظیم می‌شود تا شرایط رشد بهینه ایجاد شود، به طوری که اتلاف گرما از طریق تهویه در سطحی نگه داشته می‌شود که دقیقاً در مرز آنچه از نظر فیزیولوژیکی هنوز قابل تحمل است، باشد. دلایل دیگر برای بستن این نوع ساختمان‌ها تا حد امکان، رویه‌های سختگیرانه امنیت زیستی است که به منظور جلوگیری یا کاهش ورود مواد عفونی بالقوه از طریق هوا یا اشیاء اعمال می‌شود. دمای مراکز برای رشد بهینه می‌تواند بسیار بالا باشد. به عنوان مثال، جوجه‌های گوشتی یک روزه در روزهای اول دوره پرورش در دمای اتاق ۳۴ درجه سانتیگراد نگهداری می‌شوند. پس از آن، دمای محیط روزانه ۱ درجه سانتیگراد کاهش می‌یابد. دمای بالا رشد قارچ‌ها و باکتری‌ها را به ویژه در اطراف آبخوری‌ها که آب توسط حیوانات ریخته می‌شود، تسهیل می‌کند. رایج‌ترین بستر مورد استفاده برای مرغ‌های گوشتی، تراشه‌های چوب است. گاهی اوقات می‌توان از جایگزین‌هایی مانند کاغذ خرد شده، کاه خرد شده و پوست یا پیت پودر شده استفاده کرد. مجاری تنفسی پرنده با گرد و غبار ناشی از بستر مواجه می‌شود. تا ۴۰۰۰۰ مرغ گوشتی را می‌توان در یک سالن، روی کف‌های پر از زباله، پرورش داد. چرخه تولید مرغ‌های گوشتی به طور متوسط ​​​​فقط ۴۲ روز طول می‌کشد. در این دوره، جوجه‌ها از حدود ۶۰ گرم به حدود ۲۰۰۰ گرم رشد می‌کنند. بنابراین، در پایان دوره پرورش، سالن‌ها به خوبی پر از حیوانات می‌شوند و فعالیت‌های آنها سطح گرد و غبار را در هوا افزایش می‌دهد. در پرندگان تخم‌گذار، اگرچه تراکم گله کمتر است، اما این اثر مفید بر آلودگی، با دوره طولانی‌تر نگهداری جبران می‌شود. نتیجه، تجمع بیشتر کود، معمولاً در گودال‌هایی است که به ندرت تخلیه می‌شوند ( هری، ۱۹۷۸ ). از این رو، جای تعجب نیست که به ویژه در مرغداری‌ها، غلظت‌های بالای آمونیاک، گرد و غبار موجود در هوا، اندوتوکسین و میکروارگانیسم‌ها قابل اندازه‌گیری باشند ( واتس و همکاران، ۱۹۹۸ ).

خوک‌های پرواری در آغل‌هایی با کف توری نگهداری می‌شوند و بنابراین در تمام طول عمرشان، که بیش از 6-7 ماه نیست، در معرض بخارات مدفوع و ادرار خود قرار می‌گیرند. همچنین در بسیاری از خوکداری‌ها می‌توان سطوح بالایی از آمونیاک، گرد و غبار موجود در هوا، اندوتوکسین و میکروارگانیسم‌ها را یافت ( واتس و همکاران، 1998 ).

بنابراین، فضای داخلی ساختمان‌های نگهداری خوک و طیور حاوی گازهای سمی، گرد و غبار و اندوتوکسین در غلظت‌های بسیار بالاتر از محیط‌های باز است. جدا از تهویه حداقلی، طراحی ضعیف پایدار که منجر به همگنی ضعیف تهویه می‌شود، باعث ایجاد حفره‌های هوای راکد موضعی می‌شود. طبق گفته‌ی دونهام (1991 )، حداکثر غلظت توصیه‌شده‌ی گازها یا آلاینده‌ها در خوکداری‌ها عبارتند از: 2.4 میلی‌گرم گرد و غبار در متر مکعب ؛ 7 ppm آمونیاک، 0.08 میلی‌گرم اندوتوکسین در متر مکعب ، 105 واحد تشکیل‌دهنده‌ی کلونی (cfu) از کل میکروب‌ها در متر مکعب ؛ و 1,540 ppm دی‌اکسید کربن. گزارش شده است که غلظت باکتری‌ها تا 1.1 × 106 cfu در متر مکعب، میزان گرد و غبار قابل استنشاق 0.26 میلی‌گرم در متر مکعب و غلظت آمونیاک 27 ppm در زمستان در این تأسیسات وجود دارد، در حالی که در تابستان غلظت‌های کمتری اندازه‌گیری شده است ( شرر و آنشلم، 1995 ). اختلاف کمتر بین دمای داخل و خارج ساختمان در تابستان، تهویه بهتر ساختمان‌ها را امکان‌پذیر می‌کند.

بخشی از کوچکترین و قابل استنشاق‌ترین ذرات، ذرات کود حاوی باکتری‌های روده‌ای و اندوتوکسین هستند ( Picrell, 1991 ). البته غلظت این باکتری‌ها و اندوتوکسین موجود در هوا به سطح تمیزی آغل مربوط می‌شود. در مورد گازهای سمی تولید شده، غلظت آمونیاک در هوا در درجه اول تحت تأثیر سطح بهداشت آغل، بلکه به حجم ساختمان، تراکم خوک و مدیریت جریان خوک نیز بستگی دارد ( Scherer & Unshelm, 1995 ). علاوه بر این، همانطور که توسط Scherer & Unshelm (1995 ) نشان داده شده است، فصل نیز نقش دارد. عوامل مشابهی در میزان آمونیاک در واحدهای پرورش و مرغداری‌ها نقش دارند ( Harry, 1978 ). آمونیاک به عنوان یکی از مهمترین سموم استنشاقی در کشاورزی در نظر گرفته می‌شود. Dodd & Gross (1980 ) گزارش دادند که 1000 ppm برای کمتر از 24 ساعت باعث آسیب مخاطی، اختلال در فعالیت مژک‌ها و عفونت‌های ثانویه در حیوانات آزمایشگاهی می‌شود. از آنجایی که تقریباً هرگز به این سطح نمی‌رسد، به نظر می‌رسد قرار گرفتن در معرض آمونیاک در درازمدت و در سطح پایین، با توانایی آن در ایجاد اختلال در عملکرد مخاطی و در نتیجه اختلال در ایمنی ذاتی در برابر میکروارگانیسم‌های بیماری‌زای استنشاقی مرتبط است ( دیویس و فاستر، ۲۰۰۲ ). به طور کلی، اثرات سمی قرار گرفتن در معرض مزمن آمونیاک به دستگاه تنفسی تحتانی گسترش نمی‌یابد ( دیویس و فاستر، ۲۰۰۲ ).

در خوک‌ها، این اثرات ترکیبی آمونیاک و اندوتوکسین، حیوانات را مستعد ابتلا به عفونت با ویروس‌ها و باکتری‌ها، چه گونه‌های بیماری‌زای اولیه و چه گونه‌های فرصت‌طلب، می‌کند. اگرچه به نظر می‌رسد حیوانات تولیدکننده غذا، علیرغم درجات قابل توجهی از بیماری تنفسی، قادر به حفظ سطح بالایی از رشد کارآمد هستند (ویلسون و همکاران، 1986) ، در سطح مشخصی از نارسایی تنفسی رشد سریع دیگر نمی تواند حاصل شود. در این حالت نتایج تولید غیر اقتصادی خواهد بود. تهویه اغلب در سطح قابل قبولی قرار دارد. در نمای کلی آنها ، بروکمیر و همکاران، (2002)) حقایق مربوط به بیماری‌های تنفسی خوک را خلاصه کرد. این بیماری‌ها امروزه مهم‌ترین مشکل بهداشتی برای تولید صنعتی گوشت خوک هستند. داده‌های جمع‌آوری‌شده از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴، شیوع ۵۸ درصدی ذات‌الریه در زمان کشتار خوک‌هایی که در گله‌های با سلامت بالا نگهداری می‌شوند را نشان داد. این حیوانات از مزارع بهتری منشأ می‌گیرند و بنابراین میزان ابتلا به ذات‌الریه در مزارع با مدیریت ضعیف‌تر بیشتر است. بیماری‌های تنفسی در خوک‌ها عمدتاً نتیجه ترکیبی از عوامل عفونی اولیه و فرصت‌طلب است که در آن‌ها شرایط نامساعد محیطی و مدیریتی محرک‌ها هستند. عوامل عفونی اولیه تنفسی می‌توانند به خودی خود باعث بیماری جدی شوند، با این حال، اغلب عفونت‌های بدون عارضه مشاهده می‌شوند. اگر این عفونت‌های اولیه با باکتری‌های فرصت‌طلب پیچیده شوند، بیماری‌های تنفسی جدی‌تری رخ خواهد داد. عوامل رایج عبارتند از ویروس سندرم تولید مثلی و تنفسی خوک (PRRSV)، ویروس آنفولانزای خوکی (SIV)، ویروس شبه هاری (PRV)، احتمالاً ویروس کرونای تنفسی خوک (PRCV) و سیرکوویروس خوکی نوع ۲ (PCV2) و مایکوپلاسما هیپنومونیا, Bordetella bronchisepticaو اکتینوباسیلوس پلوروپنومونیه. Pasteurella multocida، شایع ترین باکتری های فرصت طلب ، سایر فرصت طلبان متداول هستند هموفیلوس پاراسیس, Streptococcus suis ، Actinobacillus suis، و Arcanobacterium پیوژنز

کارگران در مراکز پرورش خوک یا مرغداری در معرض همان سطوح افزایش‌یافته مونوکسید کربن، آمونیاک، سولفید هیدروژن یا ذرات گرد و غبار حاصل از خوراک و کود هستند که حیوانات در معرض آن قرار دارند ( Picrell, 1991 ). در نتیجه، کارگران در پرورش خوک نسبت به سایر گروه‌های شغلی، میزان بالاتری از آسم و علائم تنفسی دارند. مک دانل و همکاران (2008 ) کارگران مزارع پرورش خوک ایرلندی را در عملیات تغذیه متمرکز حیوانات مورد مطالعه قرار دادند و میزان مواجهه شغلی آنها را با خطرات تنفسی مختلف اندازه‌گیری کردند. به نظر می‌رسد که کارگران خوک در معرض غلظت‌های بالای گرد و غبار خوک قابل استنشاق (0.25-7.6 میلی‌گرم در متر مکعب) و قابل استنشاق (0.01-3.4 میلی‌گرم در متر مکعب) و اندوتوکسین موجود در هوا (166,660 واحد بین‌المللی در متر مکعب) قرار دارند. علاوه بر این، میانگین وزنی 8 ساعته آمونیاک و حداکثر مواجهه با دی اکسید کربن به ترتیب از 0.01-3 ppm و 430-4780 ppm متغیر بود.

ضایعات ناشی از آلودگی هوا در حیوانات تولیدی عمدتاً شامل فرآیندهای التهابی است. بیماری‌های نئوپلاستیک نسبتاً نادر هستند. این امر در مورد حیواناتی مانند خوک که عمدتاً در داخل خانه نگهداری می‌شوند، و همچنین برای گاو و گوسفند که بخش متغیری از زندگی خود را در خارج از منزل نگهداری می‌کنند، صادق است. این موضوع در یک بررسی کشتارگاهی که حدود 5 دهه پیش در 100 کشتارگاه در سراسر بریتانیای کبیر به مدت یک سال انجام شد، نشان داده شد ( اندرسون و همکاران، 1969 ). تمام تومورهای یافت شده در مجموع 1.3 میلیون گاو، 4.5 میلیون گوسفند و 3.7 میلیون خوک ثبت و از نظر بافت‌شناسی تایپ شدند. فقط 302 نئوپلازی در گاو، 107 مورد در گوسفند و 133 مورد در خوک یافت شد. لنفوسارکوم شایع‌ترین بدخیمی در هر سه گونه بود. لنفوساکوم کاملاً پراکنده در نظر گرفته شد، زیرا گله‌هایی با موارد متعدد در بریتانیا یافت نشدند. شکل دیگر، یک عفونت لنتی ویروسی که باعث شیوع لوسمی گاوی آنزئوتیک می‌شود، در آن روزها در بریتانیا وجود نداشت. 25 کارسینوم اولیه ریه در گاوها، آدنوکارسینوم‌های تمایز یافته با ساختار آسینار و پاپیلاری، اشکال سنگفرشی و سلول جو دوسر و چندین کارسینوم آناپلاستیک با سلول‌های چندضلعی و انواع پلئومورفیک بودند. آنها تنها 8.3 درصد از کل نئوپلاسم‌ها را تشکیل می‌دادند که با نرخ 19 مورد در هر یک میلیون گاو کشتار شده رخ می‌داد. هیچ سرطان ریه اولیه‌ای در گوسفند یا خوک مشاهده نشد.

آلودگی هوای بیرون می‌تواند بر حیوانات مزرعه‌ای که در مراتع مناطق شهری و حومه شهر نگهداری می‌شوند، تأثیر بگذارد. در گذشته (۱۹۵۲)، گزارش شده است که یک فاجعه مه دود شدید در لندن باعث ناراحتی تنفسی گاوهای جایزه‌داری شده است که برای نمایشگاه گاو در شهر نگهداری می‌شدند ( کتکات، ۱۹۶۱ ). احتمالاً سطح بالای دی‌اکسید گوگرد مسئول برونشیولیت حاد و آمفیزم همراه با آن و نارسایی قلب سمت راست بوده است. از آنجایی که برخی از مزارع شهری بیشتر در حاشیه شهرها قرار دارند تا در مرکز، غلظت آلاینده‌های استنشاقی توسط حیوانات تولیدی احتمالاً کمتر از غلظت‌های استنشاقی توسط حیوانات خانگی ساکن در مراکز شهر یا نزدیک به شهرک‌های صنعتی است.

حیوانات همراه: سگ و گربه

بوکوفسکی و وارتنبرگ (1997 ) در یک بررسی، اهمیت یافته‌های پاتولوژیک در حیوانات خانگی را با توجه به تجزیه و تحلیل اثرات آلودگی هوای داخل ساختمان به وضوح شرح دادند. اعتقاد بر این است که رادون و دود تنباکو مهمترین عوامل سرطان‌زای تنفسی در داخل ساختمان هستند. 42 سال پیش، راگلند و گورهام (1967 ) گزارش دادند که سگ‌ها در فیلادلفیا هشت برابر بیشتر از سگ‌های مناطق روستایی در معرض خطر ابتلا به سرطان لوزه هستند. سرطان مثانه ( هیز و همکاران، 1981 )، مزوتلیوما ( هاربیسون و گادلسکی، 1983 )، سرطان ریه و بینی ( ریف و همکاران، 1992 ، 1998 ) در سگ‌ها به شدت با مواد سرطان‌زای آزاد شده توسط فعالیت‌های داخل ساختمان توسط انسان مرتبط است. در گربه‌ها، سیگار کشیدن غیرفعال میزان بروز لنفوم بدخیم را افزایش داد ( برتون و همکاران، 2002 ). با اندازه‌گیری کوتینین ادرار، می‌توان سیگار کشیدن غیرفعال گربه‌ها را کمّی کرد. با این حال، کاترین وندراکووا فقید (نتایج منتشر نشده) مشاهده کرد که هیچ ارتباط مستقیمی بین میزان سیگار مصرفی در خانه و سطح کوتینین در ادرار گربه خانواده وجود ندارد. با این وجود، شواهدی وجود داشت که نشان می‌داد گربه‌های در معرض دود، عملکرد ریه کمتری نشان می‌دهند. اندازه‌گیری عملکرد ریه در حیوانات کوچک و به ویژه در گربه‌ها، دشوار است و معمولاً فقط با پلتیسموگرافی کل بدن امکان‌پذیر است ( هیرت و همکاران، ۲۰۰۷ ). برای این منظور، گربه در یک جعبه پلتیسموگرافی پرسپکس قرار داده می‌شود. اینکه آیا این روش دقت کافی دارد یا خیر، هنوز ثابت نشده است ( ون دن هوون، ۲۰۰۷ ).

تأثیر آلودگی هوای بیرون بر حیوانات خانگی تاکنون به طور گسترده مورد مطالعه قرار نگرفته است. با این حال، کتکات (۱۹۶۱ ) شرح داد که در حادثه مه دود سال ۱۹۵۴ در دونورا، پنسیلوانیا، حدود ۱۵٪ از سگ‌های شهر بیماری را تجربه کردند. تعداد کمی از آنها مردند. سگ‌های بیمار اکثراً کمتر از ۱ سال سن داشتند. علائم عمدتاً مشکلات تنفسی خفیفی بودند که ۳-۴ روز طول کشید. همچنین برخی از گربه‌ها بیمار گزارش شدند. شواهد غیرمستقیم بیشتری از مشاهدات انجام شده در طول فاجعه مه دود سال ۱۹۵۰ در پوزا ریکا مکزیک وجود دارد. بسیاری از حیوانات خانگی بیمار یا مرده گزارش شدند. به ویژه قناری‌ها حساس به نظر می‌رسیدند، زیرا ۱۰۰٪ از جمعیت آنها مردند ( کتکات، ۱۹۶۱ ). با این حال، علت مرگ و میر در سگ‌ها و گربه‌ها به طور حرفه‌ای مشخص نشد. اطلاعات صرفاً همان چیزی بود که صاحبان آنها هنگام پرسیدن در مورد حادثه گزارش کرده بودند.

اخیراً، مانزو و همکاران (۲۰۱۰ ) گزارش دادند که سگ‌های مبتلا به برونشیت مزمن و گربه‌های مبتلا به بیماری التهابی مجاری هوایی در صورت قرار گرفتن طولانی مدت در معرض آلاینده‌های هوای شهری، در معرض خطر تشدید بیماری خود هستند. از این نظر، آنها مشابه انسان واکنش نشان می‌دهند. نویسندگان توصیه می‌کنند که فرآیندهای التهابی مداوم را با درمان پزشکی سرکوب کنید و از ورزش دادن حیوانات خانگی در فضای باز در مناطق شهری در طول دوره‌های اوج آلودگی خودداری کنید.

اسب ها

دلیل اهلی شدن اسب را باید به توانایی ورزشی آن نسبت داد. الاغ آرام‌تر و گاو نر پیش از این به عنوان حیوانات بارکش اهلی شده بودند. اسب یکی از پستاندارانی است که بالاترین جذب نسبی اکسیژن را دارد و بنابراین قادر است مسافت‌های طولانی را با سرعت بالا طی کند. حجم جزر و مد یک اسب ۵۰۰ کیلوگرمی در حالت استراحت ۶-۷ لیتر و در حالت تاخت و تاز ۱۲-۱۵ لیتر است. در حالت استراحت، اسب ۶۰-۷۰ لیتر هوا در دقیقه تنفس می‌کند که معادل حدود ۱۰۰۰۰۰ لیتر در روز است. در طول مسابقه، میزان تهویه تا ۱۸۰۰ لیتر در دقیقه افزایش می‌یابد. با این مقدار زیاد هوا که به داخل و خارج دستگاه تنفسی حرکت می‌کند، مقادیر زیادی ذرات گرد و غبار استنشاق می‌شود و ممکن است در مجاری هوایی رسوب کند. این امر در دراز مدت می‌تواند عواقب نامطلوبی برای عملکرد ریه داشته باشد. هرگونه کاهش عملکرد ریه می‌تواند بر عملکرد اسب در هر مسافتی که بیش از ۴۰۰ متر باشد، تأثیر بگذارد. مشکلات تنفسی، در صورت عدم درمان موفقیت‌آمیز، تأثیر مستقیمی بر حرفه اسب‌های مسابقه دارد. با این حال، اسب‌هایی که تحت تمرینات سبک‌تر قرار می‌گیرند، اگر تنها تحت تأثیر کاهش جزئی عملکرد ریه قرار گیرند، می‌توانند برای مدت طولانی مطابق انتظار عمل کنند. اگر ظرفیت عظیم سیستم قلبی ریوی اسب را در نظر بگیریم، این موضوع به راحتی قابل درک است. ون دن هوون (2006 ) مروری بر جنبه‌های فیزیولوژیکی اسب ورزشی ارائه می‌دهد.

اسب‌ها در معرض اثرات منفی دود تنباکو یا تشعشعات قرار نمی‌گیرند، زیرا اصطبل‌ها و اتاق‌های نشیمن انسان‌ها اکثراً از فضاهای هوایی مشترک استفاده نمی‌کنند. با این حال، این به طور خودکار به این معنی نیست که فضای سالمی در اصطبل اسب وجود دارد. در کشورهایی که اسب‌ها در اصطبل نگهداری می‌شوند، بیماری‌های تنفسی تحت حاد و مزمن مشکلات جدی و رایجی هستند. در کشورهایی مانند نیوزیلند، که اسب‌ها تقریباً منحصراً در فضای باز زندگی می‌کنند، این بیماری‌ها کمتر شناخته شده‌اند. بسیاری از شرکت‌های سوارکاری در حاشیه مناطق شهری واقع شده‌اند. بنابراین، آلودگی هوای شهری باید در کنار چالش سلامتی ناشی از کیفیت پایین هوای داخل ساختمان در نظر گرفته شود. در شرکت‌های حومه شهر و شهری، بیشتر حیوانات بالغ به کار گرفته می‌شوند. مدارس سوارکاری، محوطه‌های آموزش اسب‌های مسابقه و شرکت‌های اسب‌دوانی نمونه‌هایی از محوطه‌هایی هستند که ممکن است در پارک‌های شهر یا مناطق سبز شهری یا نزدیک آنها واقع شده باشند. اسب‌های این محوطه‌ها یا در انبارها یا در جعبه‌های انفرادی با نمای باز نگهداری می‌شوند. در جعبه‌های دومی درهای بالایی وجود دارد که اکثراً باز گذاشته شده‌اند ( جونز و همکاران، ۱۹۸۷ ) تا گردش هوا بهینه شود. با این وجود، در بسیاری از این جعبه‌ها به دلیل درهای کوچکشان، حداقل نرخ تعویض هوا که ۴ بار در ساعت است، به سختی قابل دستیابی است ( جونز و همکاران، ۱۹۸۷ ).

حیوانات جوان‌تر عمدتاً در مناطق روستایی، عمدتاً در مزارع پرورش اسب نگهداری می‌شوند. در اینجا آنها به طور جزئی یا مداوم در فضای باز نگهداری می‌شوند. در زمستان و قبل از حراج اسب، اسب‌های جوان برای مدت طولانی‌تری در اصطبل نگهداری می‌شوند، درست تا زمانی که بسیاری از آنها به شرکت‌های حومه شهر یا شهر منتقل شوند. سایر حیوانات جوان در حومه شهر باقی می‌مانند. دسته خاصی از حیوانات، حیوانات مولد هستند. این حیوانات پس از خدمت در رویدادهای ورزشی برای دوره‌های کوتاه یا طولانی‌تر در محیط (زیر)شهر، به حومه شهر بازمی‌گردند. مادیان‌ها برای اسب‌های نریان پرورش داده می‌شوند و بیشتر برای تمام روز یا حداقل بخشی از روز در مرتع نگهداری می‌شوند. در صورت نگهداری، اصطبل‌ها لزوماً به خوبی طراحی نشده‌اند و به اندازه اصطبل‌های اسب‌های مسابقه سنتی هستند. بنابراین، قرار گرفتن در معرض کیفیت پایین هوا در مادیان‌ها غیرمعمول نیست. اسب‌های نریان مولد، آزادی محدودی دارند و با این حال بخش‌های زیادی از روز را در اصطبل می‌مانند. اصطبل‌های نریان‌ها اغلب بهتر از اصطبل‌های مادیان‌ها طراحی شده‌اند. اغلب اسب‌های نر ارزشمندتر دارای جعبه‌های جلویی باز هستند.

اساساً تقریباً همه اسب‌ها در طول دوره متغیری از زندگی خود در معرض هوای بی‌کیفیت قرار می‌گیرند. اسب‌های ورزشی و کاری که در مناطق (حومه) شهری اصطبل و تمرین داده می‌شوند نیز در معرض آلودگی هوای ناشی از ترافیک و فعالیت‌های صنعتی قرار دارند ( شکل 1 ). آلودگی هوای داخل و خارج از منزل باید بر سلامت ریه اسب‌های ما تأثیر داشته باشد. بنابراین دور از انتظار نیست که بیماری تنفسی یک مشکل عمده برای صنایع اسب در سراسر جهان باشد ( بیلی و همکاران، 1999 ).

طراحی سنتی اصطبل برای اسب‌ها بر اساس توصیه‌های غیرتجربی است که از مطالعات سایر گونه‌های کشاورزی استخراج شده است ( کلارک، ۱۹۸۷ )، و تفاوت‌های اساسی در نیازهای اسب ورزشکار را نادیده می‌گیرد. حتی اکنون در سال ۲۰۱۰، تنها بخشی از اسب‌ها در اصطبل‌های مدرن با طراحی خوب نگهداری می‌شوند. اما حتی در اصطبل‌های سنتی، با میانگین فضای کف حدود ۱۲ متر مربع ( جونز و همکاران، ۱۹۸۷ )، تراکم دام بسیار کمتر از حیوانات تولیدی است. علاوه بر این، بسیاری از اسب‌ها فضای زندگی شخصی خود را دارند، اما اغلب هنوز یک فضای هوایی مشترک با کیفیت هوای پایین دارند.

گرد و غبار آلی موجود در فضای عمومی یا انفرادی، که با جابجایی بستر و یونجه آزاد می‌شود، آلاینده اصلی در اصطبل‌های اسب است ( Ghio و همکاران، ۲۰۰۶ ). گاهی اوقات سطح گرد و غبار در اصطبل‌ها کمتر از ۳ میلی‌گرم در متر مکعب است ، اما در هنگام جمع‌آوری، این مقدار به ۱۰ تا ۱۵ میلی‌گرم در متر مکعب افزایش می‌یابد که ۲۰ تا ۶۰ درصد آن ذرات قابل استنشاق است. اندازه‌گیری شده در سطح منطقه تنفسی، هنگام خوردن یونجه، سطح گرد و غبار ممکن است ۲۰ برابر بیشتر از میزان اندازه‌گیری شده در راهروی اصطبل باشد ( Woods و همکاران، ۱۹۹۳ ). غلظت گرد و غبار ۱۰ میلی‌گرم در متر مکعب با شیوع بالای برونشیت در انسان مرتبط است. جدا از یونجه و بستر، غذای غلات ممکن است حاوی سطوح قابل توجهی از گرد و غبار باشد. نشان داده شده است که غلات خشک نورد شده ممکن است ۳۰ تا ۶۰ برابر گرد و غبار قابل استنشاق بیشتری نسبت به غلات کامل یا غلات مخلوط با ملاس داشته باشند ( Vandenput و همکاران، ۱۹۹۷ ). گرد و غبار قابل استنشاق به ذراتی کوچکتر از 7 میکرومتر گفته می‌شود ( McGorum و همکاران، 1998 ). ذرات قابل استنشاق قادر به رسیدن به غشای آلوئولی هستند ( Clarke، 1987 ) و با سلول‌های آلوئولی و سلول‌های کلارا تعامل دارند. در این راستا، یافته‌های فعلی Snyder و همکاران، (2011 ) در مدل‌های موشی شیمیایی و ژنتیکی از سلول کلارا و کمبود پروتئین ترشحی سلول کلارا (CCSP) همراه با التهاب ناشی از LPS سودوموناس آئروژینوزا ، درک جدیدی از پاتوفیزیولوژی آسیب مزمن ریه ارائه می‌دهد. در این مطالعه، نویسندگان شواهدی را برای نقش‌های ضد التهابی اپیتلیوم راه هوایی گزارش کردند و مکانیسمی را روشن کردند که به موجب آن سلول‌های کلارا احتمالاً این فرآیند را تنظیم می‌کنند. اپیتلیوم راه هوایی آسیب دیده و موش‌هایی که در بیان CCSP کمبود دارند، به LPS استنشاقی قوی‌تر پاسخ می‌دهند و منجر به افزایش جذب PMNها می‌شوند.

کاپ و همکاران (1990b ) اشاره می‌کنند که مطالعه فراساختاری آنها نشان می‌دهد که سلول‌های کلارا هدف اصلی آنتی‌ژن‌ها و واسطه‌های مختلف التهاب در طول تغییرات برونش هستند که در اسب‌های مبتلا به انسداد مکرر راه هوایی (RAO) رخ می‌دهد.

اجزای اصلی گرد و غبار پایدار، هاگ‌های کپک هستند ( کلارک، ۱۹۸۷ ) و ممکن است حاوی حداقل ۷۰ گونه شناخته شده از قارچ‌ها و اکتینومیست‌ها باشند. اکثر این میکروارگانیسم‌ها به عنوان پاتوژن‌های اصلی در نظر گرفته نمی‌شوند. گاهی اوقات ممکن است عفونت کیسه حلقی با آسپرژیلوس فومیگاتوس رخ دهد ( چرچ و همکاران، ۱۹۸۶ ). کیسه حلقی یک دیورتیکول ۳۰۰ میلی‌لیتری از لوله استاش است ( شکل ۲).

دیواره‌های کیسه‌های حلقی با قاعده جمجمه، برخی از اعصاب جمجمه‌ای و شریان کاروتیک داخلی در تماس هستند. در صورت عفونت قارچی کیسه هوایی، پلاک قارچی معمولاً در سقف پشتی قرار دارد، اما ممکن است سایر دیواره‌ها را نیز اشغال کند ( شکل 3) . قارچ ممکن است به دیواره شریان مجاور حمله کرده و آن را فرسایش دهد. خونریزی حاصل به راحتی کنترل نمی‌شود و اسب ممکن است به دلیل از دست دادن خون بمیرد.


یک عفونت خاص در ارتباط با استنشاق باکتریهای موجود در گرد و غبار ناشی از مدفوع خشک ، ذات الریه ناشی از آن است Rhodococcus Equi از کفهای جوان (هیلیج، ۱۹۸۶). R.qui یک بیماری زای شرطی است که باعث ایجاد بیماری در اسبهای نابالغ یا ایمنی بدن می شود. حتی می تواند باعث ایجاد بیماری در انسان به خطر بیفتد. کلید پاتوژنز R. equiپنومونی توانایی ارگانیسم برای زنده ماندن و تکثیر در ماکروفاژهای آلوئول با مهار فیوژن فاگووزوم-لیزوزوم پس از فاگوسیتوز است. فقط سویه های ویروسی از R. equi داشتن پروتئین های رمزگذاری شده پلاسمیدی 15-17 کیلو دالتونی (VapA) مرتبط با حدت (VapA) باعث بیماری در فوم ها می شودبایرن و همکاران ، 2001; ودا و همکاران ، 1997). این پلاسمید بزرگ برای بقای درون سلولی در ماکروفاژها مورد نیاز است. در کنار VapA، یک پروتئین 20 کیلو دالتونی مرتبط با آنتی‌ژن، VapB شناخته شده است. با این حال، این دو پروتئین توسط یک پروتئین بیان نمی‌شوند. R. equi ایزوله. ژن‌های دیگری که حامل پلاسمیدهای بیماری‌زایی هستند، مانند VapC، -D و -E، شناخته شده‌اند. این ژن‌ها به طور هماهنگ با دما و VapA تنظیم می‌شوند (بایرن و همکاران ، 2001) بیان اولین زمانی اتفاق می افتد که R. equi در دمای ۳۷ درجه سانتیگراد کشت داده می‌شود، اما نه در دمای ۳۰ درجه سانتیگراد. بنابراین، می‌توان پذیرفت که اکثر موارد R. equi پنومونی در ماه های تابستان دیده می شود. شیوع R. equi ذات الریه بیشتر با بار هوای ناشی از ویروس همراه است R. equiاما به طور غیر منتظره به نظر می رسد که مستقیماً با بار شرارت در ارتباط نیست R. equi در خاک (موسکاتلو و همکاران، ۲۰۰۶). تنها تحت شرایط خاص خاک، ارگانیسم‌های بیماری‌زا ممکن است به کره اسب‌ها سرایت کنند. خاک خشک و علف کم و آغل‌ها و مسیرهای نگهداری که شنی، خشک و فاقد پوشش علفی کافی هستند، با غلظت بالای عوامل بیماری‌زای موجود در هوا مرتبط هستند. R. equi. از این رو، Muscatello و همکاران. (2006)) در نظر بگیرید که استراتژی های مدیریت محیط زیست با هدف کاهش سطح قرار گرفتن در معرض کف های مستعد در برابر ویروس هوا R. equi احتمالاً تأثیر آن را کاهش خواهد داد R. equi پنومونی در مزارع آسیب دیده بطور کامل.

اگر کره اسب‌های کمتر از ۵ ماه گرد و غبار آلوده را استنشاق کنند، آبسه‌های ریوی ایجاد می‌شود ( شکل ۴) . آلودگی مدفوعی مراتع و اصطبل‌ها پیش‌نیاز استقرار باکتری‌ها است. سایر عفونت‌های باکتریایی ناشی از گرد و غبار در اسب شناخته نشده‌اند. به نظر می‌رسد اجزای غیرزنده گرد و غبار نقش عمده‌ای در بیماری‌های مجاری هوایی اسب‌های بالغ دارند.


هنوز هیچ مقدار آستانه‌ای (TLV) برای مواجهه با هاگ‌های کپک یا گرد و غبار در اسب‌ها شناخته نشده است ( Whittaker et al., 2009 ). در انسانی که به مدت 40 ساعت در هفته در یک محیط غبارآلود کار می‌کند، TLV برابر با 10 میلی‌گرم بر متر مکعب است ( Anonymous, 1972 ). با این حال، مواجهه مزمن با 5 میلی‌گرم بر متر مکعب باعث از دست رفتن جدی عملکرد ریوی در اپراتورهای بالابرهای غلات شده است ( Enarson et al., 1985 ). همچنین Khan & Nachal, 2007 نشان دادند که مواجهه طولانی مدت با گرد و غبار یا اندوتوکسین برای ایجاد بیماری‌های ریوی شغلی در انسان مهم است. از این نظر، دوره‌های طولانی اصطبل که باعث ایجاد اثر تجمعی مواجهه با گرد و غبار و اندوتوکسین‌ها می‌شود، می‌تواند منجر به ایجاد بیماری ریوی در اسب‌هایی شود که مستعد اختلالات تنفسی هستند و اسب‌هایی که از نظر سایر موارد سالم هستند ( Whittaker et al., 2009 ).

به طور کلی، اسب‌هایی که در معرض گرد و غبار آلی بیش از حد قرار می‌گیرند، دچار التهاب خفیف و اغلب تحت بالینی راه هوایی تحتانی می‌شوند. این ممکن است به عملکرد ضعیف منجر شود (به IAD مراجعه کنید). در ابتدا به نظر می‌رسد که علائم با سندرم سمی گرد و غبار آلی در انسان مشترک است ( van den Hoven, 2006 ). برخی از اسب‌ها می‌توانند واکنش بیش از حد شدیدی به گرد و غبار آلی نشان دهند و پس از قرار گرفتن در معرض آن، حملات آسم مانندی را نشان دهند (به RAO مراجعه کنید). به ویژه تغذیه با یونجه کپک زده یک عامل خطر شناخته شده برای این امر است ( McPherson et al., 1979 ). آلرژن‌های رایج برای چنین اسب‌های حساسی، اسپورهای آسپرژیلوس فومیگاتوس و اندوتوکسین‌ها هستند. نقش خاص بتا-گلوکان‌ها هنوز مورد بحث است.

منشأ کپک‌ها را می‌توان در خوراک اسب‌ها یافت. باکلی و همکاران (2007 ) علوفه، جو دوسر و کنسانتره اسب‌های کانادایی و ایرلندی موجود در بازار را تجزیه و تحلیل کردند و قارچ‌ها و مایکوتوکسین‌های بیماری‌زا را یافتند. قابل توجه‌ترین گونه‌های قارچی، آسپرژیلوس و فوزاریوم بودند . پنجاه درصد از یونجه ایرلندی، 37 درصد از یونجه خشک و 13 درصد از یونجه کانادایی حاوی قارچ‌های بیماری‌زا بودند. جدا از مشکلات ناشی از استنشاق، این قارچ‌ها ممکن است مایکوتوکسین‌هایی تولید کنند که بیشتر با خوراک بلعیده می‌شوند تا استنشاق شوند. به نظر می‌رسد T2 و زیرالنون برجسته‌ترین آنها باشند. بیست و یک درصد از یونجه ایرلندی و 16 درصد از خوراک پلت شده حاوی زیرالنون بودند، در حالی که 45 درصد از جو دوسر و 54 درصد از خوراک پلت شده حاوی سموم T2 بودند.

در کنار آنتی‌ژن‌های قارچی، اندوتوکسین‌های استنشاقی باعث ایجاد پاسخ التهابی وابسته به دوز در مجاری هوایی اسب‌ها می‌شوند ( Pirie و همکاران، 2001 ) و حتی می‌توان یک پاسخ سیستمیک بر روی لکوسیت‌های خون مشاهده کرد ( Pirie و همکاران، 2001 ؛ van den Hoven و همکاران، 2006 ). اندوتوکسین‌های استنشاقی در اسب‌های مبتلا به RAO احتمالاً تنها عوامل تعیین‌کننده شدت بیماری نیستند، اما در القای التهاب و اختلال عملکرد مجاری هوایی نقش دارند ( Pirie و همکاران، 2003 ).

ویتاکر و همکاران (۲۰۰۹ ) غلظت کل گرد و غبار و اندوتوکسین را در ناحیه تنفسی اسب‌ها در اصطبل‌ها اندازه‌گیری کردند. گرد و غبار به مدت شش ساعت با یک نمونه‌گیر شخصی IOM MultiDust (SKC) که در ناحیه تنفسی اسب قرار گرفته و به یک پمپ نمونه‌برداری Sidekick متصل بود، جمع‌آوری شد. این مطالعه مطالعات قبلی را تأیید کرد که علوفه تأثیر بیشتری بر غلظت کل و قابل استنشاق گرد و غبار و اندوتوکسین در ناحیه تنفسی اسب‌ها نسبت به نوع بستر دارد.

به دلیل عدم وجود گودال‌های دوغاب در زیر محل زندگی اسب‌ها و تراکم کم گله، گازهای مضر تولید شده در داخل خانه عموماً نقش کمتری در ایجاد بیماری‌های تنفسی اسب‌ها دارند. با این وجود، با بهداشت پایدار ضعیف، آمونیاک آزاد شده از ادرار توسط باکتری‌های مدفوعی تولیدکننده اوره‌آز نیز ممکن است در ایجاد بیماری‌های تنفسی نقش داشته باشد.

تأثیر آلودگی هوا بر اسب‌هایی که در فضای باز کار می‌کنند، به طور گسترده مورد مطالعه قرار نگرفته است، اما مطالعات اندک انجام شده روی ازن نشان داده است که اسب‌ها در مقایسه با انسان‌ها یا حیوانات آزمایشگاهی، کمتر مستعد اثرات حاد ازن هستند ( تایلر و همکاران، ۱۹۹۱ ؛ میلز و همکاران، ۱۹۹۶ ). مارلین و همکاران در سال ۲۰۰۱ دریافتند که فعالیت آنتی‌اکسیدانی گلوتاتیون در مایع پوششی ریه احتمالاً یک مکانیسم محافظتی بسیار کارآمد در اسب است. اگرچه بعید است که ازن یک عامل خطر مهم برای ایجاد بیماری تنفسی در اسب‌ها باشد، اما نمی‌توان توانایی ازن را در عمل به صورت افزایشی یا سینرژیک با سایر عوامل یا با بیماری‌های موجود نادیده گرفت. فاستر (۱۹۹۹ ) توضیح داد که این اتفاق در انسان نیز رخ می‌دهد. بیماری‌های مرتبط با کیفیت پایین هوا عبارتند از فارنژیت فولیکولی، بیماری التهابی راه هوایی اسب و انسداد مکرر راه هوایی.

در انسان‌هایی که در شهرهای بزرگ در معرض آلودگی هوا قرار دارند، به نظر می‌رسد ذرات قابل استنشاق و سطوح گازهای سمی با مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی ریوی حاد و تحت حاد مرتبط هستند ( Neuberger و همکاران، ۲۰۰۷ ). چنین اثراتی در اسب‌هایی که در معرض آلودگی هوای شهری قرار گرفته‌اند، مشاهده نشده است.

فارنژیت فولیکولی

فارنژیت فولیکولی در اسب‌ها باعث باریک شدن قطر حلق و افزایش مقاومت راه هوایی تنفسی فوقانی همراه با اختلال در تهویه در سرعت‌های بالا می‌شود. علائم آن صدای خرخر در هنگام دم و بازدم در طول ورزش با سرعت بالا است. این بیماری به راحتی توسط آندوسکوپی تشخیص داده می‌شود ( شکل 5 ). این بیماری قبلاً به انواع عفونت‌های ویروسی نسبت داده می‌شد، اما طبق گفته کلارک و همکاران (1987 ) باید به عنوان یک بیماری چند عاملی در نظر گرفته شود. این بیماری عمدتاً در یک بازه زمانی متغیر خود محدود شونده است.


(زیر) برونشیت مزمن

سرفه و ترشحات بینی، ناشی از افزایش تولید مخاط در درخت نای-برونشیال، از مشکلات رایج در طب اسب هستند. باید توجه داشت که اسب‌ها عموماً آستانه بالایی برای سرفه دارند و بنابراین سرفه نشانه قوی برای یک اختلال تنفسی است. در واقع، سرفه به عنوان علامت بالینی، حساسیت 80 درصدی برای تشخیص اختلال نای-برونشیال دارد. امروزه، آندوسکوپی تکنیک رایج برای تشخیص بیماری‌های تنفسی است. برای این منظور، کولونوسکوپ‌های انسانی 3 متری از طریق مجاری بینی و ریما گلوت به داخل نای وارد می‌شوند. این دستگاه بیشتر به داخل برونش‌های بزرگتر هدایت می‌شود. از طریق آندوسکوپ می‌توان نمونه‌برداری کرد. معمولاً، آسپیراسیون نای-برونشیال یا لاواژ برونکو-آلوئولار (BAL) انجام می‌شود. گاهی اوقات نمونه‌های سیتوبراش یا بیوپسی‌های کوچک جمع‌آوری می‌شوند. تصویر آندوسکوپی در رابطه با یافته‌های سیتولوژیکی و باکتریولوژیکی نمونه‌ها، عمدتاً منجر به تشخیص می‌شود. استفاده از آزمایش‌های عملکرد ریه در اسب‌ها فقط به تکنیک‌هایی محدود می‌شود که به همکاری کمی نیاز دارند. معمولاً فشار داخل پلور در رابطه با پارامترهای جریان هوا اندازه‌گیری می‌شود ( شکل 6 ).

دو شکل مهم و شایع برونشیت در اسب، بیماری التهابی راه هوایی (IAD) و انسداد مکرر راه هوایی (RAO) هستند. در هر دو حالت، درجه متغیری از واکنش بیش از حد راه هوایی به ذرات گرد و غبار استنشاقی نقش دارد ( Ghio و همکاران، ۲۰۰۶ ). در مورد RAO، علاوه بر آسیب شناسی برونشیولی، تغییرات ثانویه در راه های هوایی بزرگتر و در آلوئول ها ایجاد می شود.

بیماری التهابی هوایی (IAD)

IAD یک سندرم تنفسی است که معمولاً در اسب‌های جوان با عملکرد بالا مشاهده می‌شود (برل 1985; سوینی و همکاران، ۱۹۹۲; بورل و همکاران. 1996; چاپمن و همکاران. 2000; چوب ، و همکاران. 1999; کریستلی و همکاران 2001; MacNamara و همکاران. 1990؛ هجوم بردنمور و همکاران 1995) ، اما این بیماری منحصراً بیماری اسب کوچکتر نیست. گربر و همكاران (2003a) نشان داد که بسیاری از اسب‌های پرش با اسب و اسب‌های درساژ بدون علامت که عملکرد خوبی دارند، علائمی از IAD دارند. این اسب‌ها عموماً ۷ تا ۱۴ سال سن دارند که از سن اسب‌های مسابقه‌ای مسطح مبتلا که عمدتاً بین ۲ تا ۵ سال هستند، بیشتر است.

اگرچه تعریف جهانی پذیرفته‌شده‌ای از IAD وجود ندارد، اما یک تعریف کاربردی توسط کارگاه بین‌المللی بیماری‌های مزمن راه هوایی اسب ارائه شده است. IAD به عنوان یک بیماری غیرعفونی راه هوایی در اسب‌های جوان‌تر و ورزشکار تعریف می‌شود که علت‌شناسی مشخصی ندارد ( ناشناس، ۲۰۰۳ ). این رویکرد در بیانیه اجماع ACVIM ( کوئتیل، ۲۰۰۷ ) مجدداً تأیید شد.

میزان بروز IAD در اسب‌های مسابقه‌ای اصیل و استاندارد بین 11.3 تا 50 درصد تخمین زده می‌شود ( Burrell 1985 ; Sweeney et al., 1992 ; Burrell et al. 1996 ; Chapman et al. 2000 ; Wood, et al., 1999 ; MacNamara et al., 1990 ; Rush Moore et al., 1995 ).

علائم بالینی اغلب آنقدر نامحسوس هستند که ممکن است مورد توجه قرار نگیرند. در این صورت، عملکرد ناامیدکننده در مسابقات ممکن است تنها نشانه وجود IAD باشد. معاینه آندوسکوپی کمک اصلی در تشخیص IAD است. تجمع مخاط در مجاری هوایی معمولاً مشاهده می‌شود. نتیجه سیتولوژی نمونه‌های جمع‌آوری‌شده از مایع BAL (BALF) پارامتر مهمی برای تشخیص بیماری است. سلول‌های التهابی مختلفی را می‌توان در سیتوزین‌های نمونه‌های BALF مشاهده کرد ( شکل 7 ). برخلاف RAO، ممکن است تعداد کمی افزایش‌یافته گرانولوسیت‌های ائوزینوفیل مشاهده شود.

اجماع وجود دارد که علائم بالینی ( ناشناس، ۲۰۰۳ ؛ کوئتیل، ۲۰۰۷ ) باید شامل التهاب مجاری هوایی و اختلال عملکرد ریه باشد. با این حال، علائم بالینی نسبتاً مبهم هستند و آزمایش عملکرد ریه ممکن است فقط تغییرات بسیار خفیفی در مقاومت تنفسی نشان دهد. در آندوسکوپی، اسب‌ها ممکن است ترشحات انباشته شده در نای داشته باشند، بدون اینکه لزوماً سرفه نشان دهند. بنابراین، برخلاف سایر اختلالات تنفسی، سرفه یک شاخص غیرحساس از IAD در اسب‌های مسابقه است. به نظر می‌رسد IAD در اسب‌های مسابقه با گذشت زمان در محیط تمرین کاهش می‌یابد ( کریستلی و همکاران، ۲۰۰۱ ).

به نظر نمی رسد عفونتهای ویروس تنفسی نقش مستقیمی در این سندرم دارند (ناشناس، ۲۰۲۰) ، اما هنوز هم در مورد نقش غیرمستقیم آنها در توسعه IAD اتفاق نظر وجود ندارد. استعمار باکتریایی مخاط تنفسی به طور منظم تشخیص داده می شود (وود و همکاران، 2005) این می تواند با کاهش ترخیص کالا از گمرک مخاطی همراه باشد. ترخیص کالا از گمرک مخاط ضعیف در اصطلاح آن می تواند نتیجه آسیب مایع در اثر مضرات مایع در اثر غبار یا گازهای سمی مانند آمونیاک باشد. جدايه هاي متداول شامل استرپتوکوک zooepidemicus, پنومونیهاعضای Pasteurellaceae (از جمله اکتینوباسیلوس spp) ، و Bordatella bronchiseptica. برخی مطالعات نقش مهمی در عفونت های مایکوپلاسما نشان داده اند M. felis و M. equirhinis (وود و همکاران، 1997; هافمن و همکاران، 1992).

با این حال، تخمین زده می‌شود که 35 تا 58 درصد موارد IAD به هیچ وجه ناشی از عفونت نیستند. فرض بر این است که ذرات ریز گرد و غبار محرک این موارد هستند ( Ghio و همکاران، 2006 ). پس از ایجاد IAD، به نظر نمی‌رسد که ماندن طولانی مدت در اصطبل‌های معمولی علائم IAD را بدتر کند ( Gerber و همکاران، 2003a ). Christley و همکاران (2001 ) گزارش دادند که ورزش شدید، مانند مسابقات دو، ممکن است خطر ابتلا به التهاب راه هوایی تحتانی را افزایش دهد. استنشاق ذرات گرد و غبار از سطح مسیر یا عوامل عفونی شناور ممکن است در طول ورزش سخت به عمق دستگاه تنفسی تحتانی وارد شود و باعث اختلال در عملکرد ماکروفاژهای ریوی همراه با تغییر عملکرد لنفوسیت‌های محیطی شود ( Moore، 1996 ). در تئوری، ورزش شدید در هوای سرد ممکن است به هوای غیرشرطی اجازه دهد تا به راه‌های هوایی تحتانی دسترسی پیدا کند و باعث آسیب به راه‌های هوایی شود ( Davis & Foster، 2002 )، اما مطالعات در اسکاندیناوی نتایج قطعی را نشان داد.

نویسندگان زیادی (سوینی و همکاران، ۱۹۹۲; هافمن ، 1995; کریستلی و همکاران، ۲۰۰۱; Holcombe و همکاران ، 2001) محیط اصطبل یا اصطبل را عامل خطر مهمی برای ایجاد بیماری تنفسی در اسب‌های جوان در نظر بگیرید. جالب توجه است که مطالعه‌ای در استرالیا توسط کریستلی و همکاران (2001)) گزارش دادند که خطر ابتلا به IAD با افزایش مدت زمان آموزش اسب‌ها و در نتیجه نگهداری آنها در اصطبل کاهش می‌یابد. توضیحی برای این یافته، ایجاد تحمل نسبت به محرک‌های موجود در هوا است، پدیده‌ای که در کارمندانی که در محیط‌هایی با سطوح بالای گرد و غبار غلات کار می‌کنند، نشان داده شده است (شوارتز و همکاران، 1994) IAD از اسب تا حدودی در تصویر بالینی سندرم سمی غبار آلی انسان (ODTS) جای می گیرد. برخی از شواهد برای این ایده توسط ارائه شده است ون دن هوون و همکاران. (2004)) و همکاران، که توانستند التهاب مجاری هوایی ناشی از استنشاق بخارات ... را نشان دهند. سالمونلا اندوتوکسین

انسداد مکرر در راه هوایی

انسداد مکرر راه هوایی (RAO) یک بیماری شایع در اسب‌ها است. در گذشته، این بیماری به عنوان COPD شناخته می‌شد، اما از آنجایی که مکانیسم‌های پاتوفیزیولوژیک آن بیشتر شبیه آسم انسان است تا COPD انسان، از سال 2001 به این بیماری RAO گفته می‌شود ( رابینسون، 2001 ). این بیماری همیشه از نظر بالینی وجود ندارد، اما پس از مواجهه با شرایط محیطی، اسب‌ها علاوه بر ترشحات بینی و سرفه، تنگی نفس متوسط ​​تا شدید در هنگام بازدم را نشان می‌دهند ( رابینسون، 2001 ). تشدید بیماری ناشی از استنشاق آلرژن‌های محیطی، به ویژه گرد و غبار یونجه است که باعث برونکواسپاسم شدید و علاوه بر آن، ترشح بیش از حد نیز می‌شود. مخاط متورم می‌شود در حالی که ترشحات مخاطی انباشته شده بیشتر به تنگ شدن راه هوایی کمک می‌کنند ( رابینسون، 2001 ). در طول بهبودی، علائم بالینی ممکن است به طور کامل فروکش کنند، اما التهاب باقی مانده راه‌های هوایی و واکنش بیش از حد برونش‌ها به هیستامین استنشاقی همچنان وجود دارد. درجه کمی از آمفیزم آلوئولی نیز ممکن است ایجاد شود که ناشی از دوره‌های مکرر حبس هوا است. در گذشته، اغلب آمفیزم شدید در مرحله نهایی تشخیص داده می‌شد، اما امروزه این بیماری نسبتاً نادر است و فقط به صورت پراکنده در اسب‌های مسن پس از سال‌ها بیماری رخ می‌دهد. آلرژن‌های رایج پذیرفته شده که باعث تشدید یا تشدید RAO می‌شوند، به ویژه اسپورهای آسپرژیلوس فومیگاتوس و گونه‌های فوزاریوم هستند.

اگرچه RAO شباهت‌های زیادی با آسم انسان دارد، اما تجمع ائوزینوفیل‌ها در BALF در زمان تشدید بیماری هرگز گزارش نشده است. حمله آسم در انسان با پاسخ فاز اولیه انقباض برونش‌ها مشخص می‌شود که ظرف چند دقیقه پس از قرار گرفتن در معرض آلرژن‌های استنشاقی رخ می‌دهد. پس از این فاز، پاسخ آسم دیررس با ادامه انسداد راه هوایی و ایجاد التهاب راه هوایی رخ می‌دهد. ماست‌سل‌ها نقش مهمی در این پاسخ آسم اولیه دارند ( D'Amato و همکاران، 2004 ؛ Van der Kleij و همکاران، 2004 ). فعال شدن ماست‌سل‌ها پس از استنشاق آلرژن منجر به آزاد شدن واسطه‌های ماست‌سل، از جمله هیستامین، تریپتاز، کیماز، سیستئینیل-لوکوترین‌ها و پروستاگلاندین D2 می‌شود. این واسطه‌ها انقباض عضلات صاف راه هوایی را القا می‌کنند که از نظر بالینی به عنوان پاسخ آسم فاز اولیه شناخته می‌شود. ماست‌سل‌ها همچنین سیتوکین‌های پیش‌التهابی آزاد می‌کنند که همراه با سایر واسطه‌های ماست‌سل، پتانسیل القای هجوم گرانولوسیت‌های نوتروفیل و ائوزینوفیل و انقباض برونش‌ها را دارند که در پاسخ آسم فاز انتهایی نقش دارند. فعال شدن سایر انواع گیرنده‌های ماست‌سل نیز می‌تواند باعث دگرانولاسیون ماست‌سل یا تقویت فعال‌سازی ماست‌سل با واسطه Fc-RI شود ( دیتون و همکاران، ۲۰۰۷ ).

در اسب‌هایی که از RAO رنج می‌برند، به نظر می‌رسد چنین پاسخ فاز اولیه‌ای ظاهر نمی‌شود، در حالی که در اسب‌های سالم پاسخ فاز اولیه ظاهر می‌شود ( Deaton و همکاران، ۲۰۰۷ ). این پاسخ فاز اولیه ممکن است یک مکانیسم محافظتی برای کاهش دوز غبار آلی رسیده به مجاری هوایی محیطی باشد ( Deaton و همکاران، ۲۰۰۷ ). ظاهراً در اسب مبتلا به RAO، این مکانیسم محافظتی از بین رفته و فقط پاسخ فاز نهایی ایجاد می‌شود. همانطور که مطالعات انجام شده با قرار گرفتن در معرض یونجه و کاه به مدت ۵ ساعت نشان داده است، زمان قرار گرفتن در معرض گرد و غبار نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. این چالش باعث افزایش غلظت هیستامین در BALF اسب‌های مبتلا به RAO شد، اما در اسب‌های گروه کنترل این افزایش مشاهده نشد. در مقابل، قرار گرفتن تنها ۳۰ دقیقه در معرض یونجه و کاه منجر به افزایش قابل توجه غلظت هیستامین BALF اسب‌های RAO نشد ( McGorum و همکاران، ۱۹۹۳b ). مطالعه‌ای از McPherson و همکاران، ۱۹۷۹ نشان داد که قرار گرفتن در معرض غبار یونجه حداقل به مدت ۱ ساعت برای تحریک علائم لازم است. همچنین Giguère و همکاران (2002 ) و دیگران ( Schmallenbach و همکاران، 1998 ) شواهدی ارائه دادند که نشان می‌دهد مدت زمان قرار گرفتن در معرض گرد و غبار آلی باید بیش از 1 ساعت باشد. آنها معتقدند که مدت زمان لازم برای ایجاد علائم بالینی انسداد راه هوایی در اسب‌های مبتلا به RAO از چند ساعت تا چند روز متغیر است.

نقش رویدادهای ناشی از IgE در RAO هنوز گیج‌کننده است. سطح IgE سرم در برابر هاگ‌های قارچی در اسب‌های RAO به طور قابل توجهی بالاتر از اسب‌های سالم بود، اما تعداد سلول‌های حامل گیرنده IgE در BALF بین اسب‌های سالم و مبتلا به RAO تفاوت معنی‌داری نداشت ( Kunzle و همکاران، 2007 ). Lavoie و همکاران (2001 ) و Kim و همکاران (2003 ) پاسخ سلول‌های T کمکی نوع 2 را مسئول علائم بالینی، مشابه آسم آلرژیک انسان، دانستند. با این حال، نتایج آنها با نتایج سایر گروه‌های تحقیقاتی که نتوانستند تفاوتی در الگوهای بیان سیتوکین لنفوسیت‌ها در موارد تشدید RAO در مقایسه با گروه کنترل پیدا کنند، در تضاد است ( Kleiber و همکاران، 2005 ).

تشخیص RAO در صورتی انجام می‌شود که حداقل ۲ مورد از معیارهای زیر وجود داشته باشد: تنگی نفس در بازدم که منجر به حداکثر اختلاف فشار داخل پلور (ΔpPlmax) بیش از ۱۰ میلی‌متر آب قبل از تحریک یا بیش از ۱۵ میلی‌متر آب پس از تحریک با گرد و غبار یا شرایط بد نگهداری شود. هرگونه شمارش افتراقی گرانولوسیت بیش از ۱۰٪ در BALF، نشانه‌ای برای RAO است. اگر علائم با درمان برونکودیلاتور بهبود یابد، تشخیص کاملاً قطعی می‌شود ( رابینسون، ۲۰۰۱ ). در برخی موارد شدید، PaO2 شریانی ممکن است زیر ۸۲ میلی‌متر جیوه باشد. پس از تحریک با گرد و غبار یونجه، بیماران RAO نیز ممکن است به همان میزان به سطح اکسیژن شریانی پایین برسند. نگهداری حیوانات به مدت ۲۴ ساعت در چراگاه، علائم بالینی را به سرعت به سطح تحت بالینی کاهش می‌دهد.

تغییرات مورفولوژیکی قابل مشاهده عمدتاً در مجاری هوایی کوچک قرار دارند و به صورت واکنشی به آلوئول‌ها و مجاری هوایی اصلی گسترش می‌یابند ( Kaup و همکاران، 1990a ، b). ضایعات ممکن است به صورت کانونی باشند، اما تغییرات عملکردی ممکن است به خوبی در سراسر درخت برونش خود را نشان دهند. لومن برونش ممکن است حاوی مقدار متغیری از اگزودا باشد و ممکن است با بقایای بافتی مسدود شده باشد. اپیتلیوم با سلول‌های التهابی، عمدتاً گرانولوسیت‌های نوتروفیل، نفوذ کرده است. علاوه بر این، پوسته‌ریزی اپیتلیال، نکروز، هیپرپلازی و نفوذهای غیر چرکی اطراف برونش ممکن است دیده شود. پری برونشیت فیبروزه که در دیواره‌های آلوئولی مجاور گسترش می‌یابد، در حیوانات به شدت بیمار گزارش شده است ( Kaup و همکاران، 1990b ). میزان این تغییرات در برونشیول‌ها با کاهش عملکرد ریه مرتبط است، اما تغییرات ممکن است ماهیت کانونی مشخصی داشته باشند ( Kaup و همکاران، 1990b ). به ویژه عملکرد سلول‌های کلارا برای یکپارچگی برونشیول‌ها مهم است. حیوانات با بیماری خفیف، حتی قبل از وقوع تغییرات التهابی در برونشیول‌ها، از دست دادن گرانول‌های سلول کلارا در کنار متاپلازی سلول‌های گابلت را نشان می‌دهند. این موضوع همراه با تغییرات فراساختاری یافت شده توسط کاپ و همکاران (1990b ) از ایده اثرات مخرب گرد و غبار و LPS پشتیبانی می‌کند. در اسب‌های مبتلا به شدت بیماری، سلول‌های کلارا با سلول‌های بسیار واکوئله جایگزین می‌شوند. ضایعات واکنشی ممکن است در سطوح آلوئولی مشاهده شود. این ضایعات شامل نکروز پنوموسیت‌های نوع I، فیبروز آلوئولی و درجات متغیری از تبدیل پنوموسیت‌های نوع II است. علاوه بر این، آمفیزم آلوئولی با افزایش منافذ کوهنز می‌تواند وجود داشته باشد. این تغییرات ساختاری ممکن است از دست دادن انطباق ریه در اسب‌های مبتلا به RAO شدید را توضیح دهد.

اینکه آیا رابطه علیتی بین RAO و IAD وجود دارد یا خیر، هنوز مشخص نشده است ( رابینسون 2001 ؛ ناشناس 2003 ). با این حال، در هر دو اختلال، آب و هوای نامناسب در اصطبل نقش دارد. می‌توان این نظریه را مطرح کرد که IAD در نهایت ممکن است منجر به RAO شود، اما گربر و همکارانش (2003a ) معتقدند که هیچ رابطه مستقیمی بین IAD و RAO وجود ندارد. در RAO، واکنش‌پذیری بیش از حد ناشی از اسپری هیستامین یا آلرژن‌های هوا، چندین برابر شدیدتر از IAD است، در حالی که اغلب فقط یک واکنش‌پذیری بیش از حد خفیف برونش‌ها قابل مشاهده است.

از دیرباز، بر اساس مشاهدات انجام شده بر روی اعضای نسل‌های مختلف خانواده‌های اسب، اعتقاد بر این بود که RAO یک مؤلفه ارثی دارد. اخیراً رامسایر و همکاران (2007 ) شواهد بسیار قوی از استعداد ارثی به RAO را بر اساس یافته‌های دو گروه از اسب‌ها ارائه دادند. همین گروه تحقیقاتی توانست نشان دهد که ژن‌های موسین نیز احتمالاً نقشی دارند ( Gerber و همکاران، 2003b ) و ژن IL4RA واقع در کروموزوم 13 کاندیدای استعداد RAO است ( Jost و همکاران، 2007 ). نتایج جمع‌آوری‌شده تاکنون نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد RAO یک بیماری چندژنی است. با استفاده از تجزیه و تحلیل تفکیک برای جنبه‌های ارثی وضعیت سلامت ریوی برای دو خانواده نریان، گربر و همکاران (2009 ) نشان دادند که یک ژن اصلی در RAO نقش دارد. نحوه وراثت در یک خانواده اتوزومال غالب بود، در حالی که در خانواده اسب دیگر به نظر می‌رسد RAO به صورت اتوزومال مغلوب به ارث می‌رسد.

سیلیکوز

سیلیکوز ریوی ناشی از استنشاق ذرات دی اکسید سیلیکون (SiO2 ) است . این بیماری در اسب‌ها شایع نیست؛ فقط در کالیفرنیا یک سری موارد منتشر شده است. اسب‌های مبتلا کاهش وزن مزمن، عدم تحمل ورزش و تنگی نفس را نشان دادند ( بری و همکاران، ۱۹۹۱ ).

نتیجه

ممکن است این سوال مطرح شود که آیا حیوانات خانگی ما، به ویژه سگ‌ها، گربه‌ها و اسب‌ها، باید به عنوان قربانیان یا "نگهبانان" آلودگی هوا در نظر گرفته شوند. آنها در واقع قربانی فعالیت‌های انسانی هستند، درست مانند خود انسان. از سوی دیگر، نژادهای سگ، اسب و گربه، همانطور که امروزه آنها را می‌شناسیم، همگی توسط انسان در طول و پس از فرآیند اهلی‌سازی پرورش یافته‌اند. اگر اسب ( equus caballi ) توسط انسان اهلی نشده بود، مدت‌ها پیش منقرض شده بود. جنبه‌ی متقابل این کمک این است که اسب‌ها باید خود را با آنچه که توسط انسان ارائه می‌شود، تطبیق دهند. خوراک، سرپناه، مراقبت‌های دامپزشکی، و همچنین سوء استفاده و قرار گرفتن در معرض عوامل به خطر اندازنده سلامت. از این رو، اسب‌ها مانند سایر حیوانات خانگی و حیوانات تولیدی در معرض همان عوامل محیطی مانند انسان قرار دارند و بنابراین ممکن است به عنوان "نگهبانان خطرات زیست‌محیطی" عمل کنند. سگ‌ها و گربه‌ها به دلیل طول عمر کوتاه‌ترشان، ممکن است در طول زندگی یا در کالبدشکافی، زودتر از انسان، مشکلات سلامتی ناشی از محیط نامطلوب را نشان دهند. اسب‌ها ممکن است اثرات مزمن استنشاق گرد و غبار را نشان دهند که مشاهدات مفیدی در پزشکی تطبیقی ​​​​هستند. به نظر نویسندگان، ترکیب داده‌های اپیدمیولوژیک دامپزشکی و پزشکی انسانی ابزاری بسیار قدرتمند برای شناسایی عوامل خطر محیطی برای انسان و حیوانات همراه آن است.

--------------------------------------------

توسط رنه ون دن هوون

ارسال شده: ۲۲ اکتبر ۲۰۱۰ بررسی شده: ۹ مه ۲۰۱۱ منتشر شده: ۶ سپتامبر ۲۰۱۱

DOI: 10.5772 / 17753